Beginnen met hardlopen (alweer)

Sinds twee weken loop ik een keer per week hard door de polder. En ik geniet er van! Sportkleding aan, hardloopschoenen – stiekem ook mijn gewone schoenen – aan en de deur uitstappen de natuur in. Want die natuur is bij ons letterlijk om de hoek en in vergelijking met het park bij ons vorige huis een stuk minder vervuild. Ik word niet afgeleid door een teveel aan blikjes en snoepverpakkingen, maar kan lekker rennen en kijken naar de bomen, de zon boven de polder en de massa’s vlinders bij de bloemen.

Hardlopen is nooit echt mijn ding geweest. Ik vond het saai en vooral een noodzakelijk kwaad om fit te blijven in de zomervakantie of te revalideren van enkelklachten. Zo grappig vind ik het dan ook dat ik ineens zin had om te gaan hardlopen en het ook nog als leuk ervaar 🙂 Ik hoop ook dat het lukt om het door te zetten, ook nu het korfbalseizoen met al haar drukte weer begint. Het is in ieder geval een van de meest laagdrempelige sporten.

Starten met hardlopen betekent opbouwen van wat je kan. Daar heb je allerlei schema’s voor, je kan een app als Evi gebruiken of zelfs bij een begeleid hardloopgroepje gaan zodat ook je techniek aandacht krijgt. Ik wil geen verplichting van een groepje erbij en ren zonder mobiel, dus ik volg een eigen schema. Totaal zonder onderbouwing en met de illusie dat ik nog wel iets aan basisconditie over heb, ziet mijn startschema er zo uit (1 ‘seconde’ is bij mij 4 stappen):

  • 3 minuten wandelen
  • 2 minuten rennen
  • 2 minuten wandelen
  • 2 minuten rennen
  • 1 minuut wandelen
  • 3 minuten rennen
  • 2 minuten wandelen
  • 3 minuten rennen
  • 1 minuut wandelen
  • 4 minuten rennen
  • 1 minuut wandelen
  • 1 minuut rennen (het laatste stukje naar huis)

Dit schema met in totaal 15 minuten rennen volg ik in ieder geval nog twee weken. Daarna werk ik op naar 4*4 minuten rennen met steeds een minuutje ertussen. Mijn doel is om een half uur aan een stuk te kunnen rennen en dan te kijken of ik steeds verder kan of korte stukjes sprinten en wandelen kan afwisselen. Want voor het korfballen dat dit weekend weer is begonnen, is een beetje interval trainen ook best goed.

En wat hoop ik voor mezelf dan te bereiken? Rust in mijn hoofd en me weer zo fit voelen als voor de zwangerschap! Hoe realistisch dat laatste is, weet ik nog niet, maar het gevoel dat ik heb als ik terugkom na het hardlopen, is een goed begin 🙂

Castlefest 2019 – mijn eerste bezoek!

Castlefest wordt al vijftien jaar gevierd bij de Keukenhof te Lisse, dus eigenlijk best in de regio. Om de een of andere reden was ik er echter nog nooit geweest, ondanks mijn liefde voor fantasy boeken, nostalgische insteek en hang naar het magische. Maar: vrijdag 2 augustus was het dan eindelijk zo ver. Samen met Willemijn heb ik Castlefest bezocht en we hebben allebei een enorm leuke dag gehad!

Voor iedereen die nu geen idee heeft waar dit over gaat: Castlefest is een vierdaags festival waar fantasy, de middeleeuwen, paganisme en folk/Keltische muziek centraal staat. Concreet betekent dit veel mensen verkleed als jonkvrouw, vliegenier, elf, piraat, duivel of ander figuur – sommigen werken een jaar aan hun kostuum en zien er werkelijk geweldig uit. Het betekent ook live muziek op een aantal podia, voorstellingen van verhalenvertellers, kunstige steampunk apparaten die met stoom of mankracht aangedreven worden, lekker eten en fantastiche stands met vaak handgemaakte waar. En het betekent een groot standbeeld van wilgentenen, dit jaar in de vorm van een sterke wolf. In deze wicker kan gedurende de eerste dagen een offer worden gebracht, neergelegd in de buik van het beeld, zodat alles gezamenlijk verbrand kan worden in een groot ritueel zaterdagavond.

Dat dus. Het is een goed geregeld festival, met ook een verschoon-, voed- en speelplek voor de kleinste mini’s direct naast het speelveld voor de kinderen mooi centraal op het terrein. Je hebt een aantal watertappunten en kan voor andere drankjes een statiegeld-Castlefest-mok gebruiken die je bij de ingang kan halen. Handig bij de pittige chili sin carne of ayurveda plate die ik bij het vegan tentje heb gehaald voor de lunch en het avondeten. Voor ieder wat wils en geschikt voor alle leeftijden. Al moet ik ook zeggen dat Willemijn sommige kostuums interessant vond (elfen met puntoren) maar andere serieus eng (heks met puntige gehaakte neus), dus het ‘voor alle leeftijden’ ligt af en toe wat genuanceerder.

Ondanks af en toe een regenbui, was het gezellig druk. Zeker in de rij bij de wicker, waar ik uiteraard ook een offer in heb gelegd, bij de muziekpodia en in de cirkel rond de verhalenvertellers. Ik was blij met dat soort onderdelen van het festival, het maakt het echt iets gericht op de ervaring in plaats van op het kopen van spulletjes bij de vele standjes. Al moet ik bekennen dat ik ook met meer ben thuisgekomen dan waar ik mee wegging. Al heb ik me ook erg ingehouden!

Ik heb onder meer ontzettend in verleiding gestaan bij handgebonden notitieboekjes met mooie leren covers, maar ik heb nog zoveel onbeschreven boekjes liggen. Ik had het tot mijn spijt niet nodig. Prachtige sierraden, decoratieve fantasiewezentjes, zwaarden, fantasyboeken en spelletjes. Allemaal prachtig, maar grote kans dat het ongebruikt in de kast zou komen liggen. Mijn aankopen heb ik kunnen beperken tot handgesponnen wol, een paar smudge-sticks (bij elkaar gebonden droge kruiden), wat belletjes om in de tuin op te hangen en voor Willemijn een zakje met vier mooie stenen die ze zelf heeft uitgekozen. Een succesnummer, aangezien de steentjes in de afgelopen twee dagen regelmatig in en uit het zakje zijn gehaald, in een nieuw spel. Ook de belletjes, hoewel ze nog niet in de tuin hangen, vallen in de smaak bij onze kleine madame.

Voor mij was het een geweldig festival, waar ik wel heel erg FOMO had. Ik heb dan ook geen foto’s gemaakt. Want ik wilde alles zien en doen, maar er gebeurt zoveel dat dat oprecht onmogelijk is. Tenzij je overal langs racet en dat is nu precies wat je niet wil. Op de muziek heb ik niet zo gelet en het LARP dorp had ik helaas ook geen tijd meer voor. Gelukkig heb ik van beide wel een indruk gekregen door de livestream, waar ik ook het rituele verbranden van de wicker heb kunnen volgen.

De ervaring was zo positief, dat ik volgend jaar weer wil. En stiekem duim ik dan dat ik door mijn notitieboekjes heen ben…

Review: Ons huis staat in brand – Malena Ernman, Greta Thunberg en familie

Wat was ik blij toen ik dit boek, waarvan ik niet wist dat het bestond, in de boekhandel zag liggen. De acties van Greta en het rimpeleffect dat zij als individu teweeg heeft gebracht, inspireren me en fascineren me mateloos. Of het nu gaat om een korte beschrijving van de klimaatstaking in het boek van Jelmer Mommers of een door haarzelf verteld verhaal tijdens een TedX presentatie, ik merk dat ik steeds een brok in mijn keel krijg als ik denk aan de moed, het lef dat deze kwetsbare tiener tentoonspreidt in een poging de nog veel kwetsbaardere balans van een leefbare aarde te herstellen.

“Ons huis staat in brand – Een gezin en de toekomst van onze planeet” is allereerst een relaas over de impact van autisme op een gezin. Niet 1 geval van autisme overigens: zowel moeder Malena als dochters Greta en Beata vallen binnen de autismespectrumstoornissen. Het is overleven, uitproberen, pionieren in een samenleving die niet is ingericht op het omgaan met kinderen of volwassenen die afwijken van het extraverte, mannelijke ideaalbeeld. En pionieren in een domein dat pas recent onderkent en onderzoekt hoe stoornissen anders tot uiting komen bij meisjes en vrouwen dan bij de jongens en mannen waar de aandoeningen uitgebreid onderzocht zijn.

Hoe kwetsbaar Greta is, hoe vastberaden ze is en hoe de klimaatcrisis samenhangt met zowel haar dieptepunt als haar hoogtepunt, lees je in dit boek. Het staat bol met feiten, harde uitspraken over het doorgaan met business as usual en inzichten in het leven van een gezin met ingewikkelde problemen. Ik denk dat het boek fascinerend is vanuit zowel het jeugdzorgperspectief als vanuit klimaatperspectief. Blijkbaar is het gewoon nodig dat we met onze neus op de feiten worden gedrukt dat wat we nu doen, niet of niet voldoende werkt.

Dichten voor en over het klimaat

We hebben nog ongeveer vijf jaar om het tij te keren en een leefbare situatie te houden. En te creëren: de noodzakelijke veranderingen zorgen voor meer zekerheid, een socialere samenleving en minder ongelijkheid.

Om die omwenteling teweeg te brengen, is actie nodig. Van individuen, de bedrijven en de overheid. Als individu zit je grootste impact – waarmee je de gezamenlijke voetafdruk kleiner maakt – misschien niet in de veranderingen die je binnens- en buitenshuis maakt, maar in de mensen die je aansteekt en vooral de overheid en bedrijven met veel ‘slagkracht’.

Extinction Rebellion vind ik daarom fascinerend. Ze eisen met hun acties terecht aandacht voor zowel de problemen als de oplossingen. Zoals bijvoorbeeld met de actie op Koningsdag. Voor iemand als ik die zelfs een klimaatmars spannend vindt – 20 september staat trouwens geblokt in mijn agenda – is er echter een grote drempel om me aan te sluiten. Ik was dan ook blij verrast over de Poetry Night die de Leidse afdeling van Extinction Rebellion organiseerde! Een fijne, laagdrempelige manier om eens kennis te maken, wellicht als opstapje naar andere wat meer publieke activiteiten.

Voor mij was de Poetry Night ontzettend geslaagd. Ik heb nieuwe mensen ontmoet van verschillende achtergronden en leeftijden, waarbij ik het opvallend vond dat we bijna allemaal voor het eerst bij Extinction Rebellion waren. Het onderwerp, het dichten en het delen van onze gedichten zorgde voor een open sfeer waarin iedereen ook kwetsbaar durfde zijn en met een gedicht ook een beetje van zijn/haar zorgen kwijt kon. Zo ook voor mij: mijn gedicht gaat vooral over het overwinnen van de angst om mezelf uit te spreken, om klimaatverandering op de agenda te zetten of te protesteren tegen de gang van zaken. Juist daarom wil ik mijn (in het Engels geschreven) gedicht ook graag hier delen.

Beating the heatwave

I look around
Would anyone notice?
I look around
Would anyone care?

Anyone, no-one, everyone

I am anxious
I am hopeful
I am desperate
I am confident

Hope an despair
Side by side
In my body

My face is flushed
My heart is racing
My palms are sweaty
And my vision blurred

No-one has noticed
What has been happening
No-one cares ‘bout
My hot, glowing face

I resist
I rebel
I refuse

To let this heat wave triumph
To let this heat wave overcome me

As my face cools down
And my heartbeat steadies
I know

I have braved the wave of heat inside of me,
My embarassment,
Discomfort
Insecurity

And everyone heard

So let’s beat the heat wave on the outside
The only way we can:
Everyone noticing
Everyone caring
Everyone doing something

Everyone doing everything

De menstruatiecup: het alternatief voor tampons

Waarschuwing: dit bericht gaat over bloed en menstruatie. Kan je daar niet tegen of wil je dit niet van je collega/vriendin/familielid weten, stop dan vooral nu met lezen.

Als meisje van een jaar of 10 raakte ik ontzettend in paniek. Ik zou gaan zwemmen, maar ik was ineens ongesteld! Los van dat dit sowieso een van de eerste keren – zo niet de eerste keer – was, ging het mij vooral om de vraag ‘Hoe kan ik hiermee zwemmen?’. Mijn moeder legde geduldig uit wat er aan de hand was, en dat ik kon kiezen voor maandverband of voor tampons om het bloed op te vangen. Om vervolgens heel nuchter een grote pop erbij te pakken en te laten zien hoe zo’n tampon dan werkt. Want dat was eigenlijk de enige oplossing voor het zwem-vraagstuk waar ik zo mee zat…

Wist je dat vrouwen gedurende hun leven zo’n 60 kilo restafval hebben alleen van tampons? Bij gebruik van wegwerp maandverband is dit nog meer. Daarnaast worden veel menstruatieproducten chemisch gebleekt, bevatten ze allerlei toxische stoffen en zit er plastic in om de producten effectief bloed op te laten nemen. Bovendien neemt een tampon niet alleen bloed maar ook ander vaginaal vocht op, waardoor je vagina een beetje uitdroogt. Dit en meer leerde ik toen ik bij toeval op de vlog van Bryony Farmer terecht kwam. Dat is inmiddels denk ik vier of vijf jaar geleden. Bryony was toen een tiener en ze verbaasde mij met het gemak waarmee ze over menstruatie en herbruikbare menstruatieproducten sprak, het onderwerp van haar vlog.

Ik denk dat veel meisjes en vrouwen net als ik eigenlijk geen idee hadden dat er nog andere mogelijkheden zijn naast het ‘standaard’ gebruik van wegwerp maandverband en tampons. Bryony liet me echter zien hoe super makkelijk modern wasbaar maandverband is en liet me kennismaken met de menstruatiecup: letterlijk een siliconen cup die je inbrengt om het bloed op te vangen. Een aantal keer per dag gooi je hem leeg, spoel je hem af onder de kraan en breng je hem opnieuw in. Aan het einde van je menstruatie die maand spoel je hem nog een keer af, kook je hem een paar minuten om te steriliseren en berg je hem als hij droog is op tot je hem weer nodig hebt.

Jullie zullen begrijpen dat ik niet lang na het ontdekken van de vlog bij Bryony een setje wasbaar maandverband en een cup heb besteld. De cloth pads, zoals ze in het Engels heten, heeft ze zelf gemaakt. De cup die ik heb is van het merk Ruby Cup. Dit merk heeft een buy one, give one beleid oftewel voor iedere cup die gekocht wordt, wordt er een gedoneerd aan een meisje elders in de wereld. Een meisje dat daardoor ook tijdens haar menstruatie naar school kan. Ik vond het mooi om zo ook aan een sociaal doel te geven.

Ik begrijp dat het gebruiken van een cup in plaats van tampons best een grote stap is. Daarom wil ik vertellen hoe het me bevallen is. Positief èn negatief, als wint het positieve zeker – anders gebruikte ik het niet al zo lang (ruim 5 jaar)! Om met de negatieve punten te starten:

  • Het is best veel geld in een keer. Volgens mij heb ik zo’n 30 euro betaald voor de cup. Het maandverband was samen ongeveer net zo duur.
  • Een cup is flink groter dan een tampon. En hoewel er zat filmpjes te vinden zijn over de verschillende manieren om hem kleiner te vouwen en in te brengen, duurt het even voor je het doorhebt en nog iets langer voor het comfortabel zit. Bij mij duurde dat denk ik een half jaar, waarin het trouwens wel gewoon goed zat en dus werkte 😉 Het is best een beetje spannend, maar door het vouwen wordt het deel dat je als eerst naar binnen brengt niet veel dikker dan een tampon. En dat past. Het bredere deel naar binnen brengen past ook en het open laten vouwen van de cup als hij op de juiste plaats zit – voor mij gewoon zo ver als ik hem krijg – is soms wat gefriemel, maar lukt ook altijd.
  • Bij het uit de vagina halen is het nodig om het vacuüm te verbreken. Doe je dat niet, dan kun je bijvoorbeeld je spiraaltje per ongeluk verwijderen of kun je jezelf pijn doen. Het heeft even geduurd voor ik het voor elkaar kreeg dit goed te doen.
  • Je moet de cup schoonspoelen. Je vingers komen dus in contact met menstruatiebloed. Als er geen kraantje bij de wc aanwezig is, moet je hem met wc-papier schoonvegen. Ik vind het niet zo’n issue omdat je toch je handen wast daarna, maar voor sommigen zal dit een drempel zijn.
  • De cup is prachtig doorzichtig als je hem krijgt, maar hij verkleurt snel. Dan ziet hij er minder fris uit en lijkt hij niet meer schoon, al is hij dat wel. Er zijn overigens middelen verkrijgbaar waarmee je deze verkleuring kan voorkomen of weg kan krijgen, maar dat vind ik niet nodig.
  • Je mag de cup niet gebruiken in de kraamtijd – maar tampons ook niet – en het kan zijn dat de cup die je had niet meer goed past na de bevalling. Dan heb je een nieuwe nodig met andere vorm of omvang, wat natuurlijk weer geld kost.

Dat het duurzamer is om geen spullen weg te gooien en gezonder om geen toxische stoffen in contact te laten komen met je intieme gebied, is mijn belangrijkste motivatie om de cup te gebruiken. Maar als het echt niet prettig was geweest in gebruik, had ik misschien alleen wasbaar maandverband gebruikt. Daarom hier ook de zaken die ik heel prettig vind van de menstruatiecup.

  • Je bent voor een jaar of 10 klaar met geld uitgeven voor menstruatieproducten. Zo lang gaat een cup namelijk ongeveer mee. Dat levert best een besparing op 😉
  • Een tampon moet je om de 4 tot 6 uur vervangen en mag je sowieso niet langer dan 8 uur laten zitten. Zowel omdat hij dan geabsorbeerd heeft wat hij kan, als vanwege gezondheidsrisico’s (Toxic Shock Syndrome). Een cup kun je langer laten zitten, tot 12 uur achter elkaar. In de praktijk hoef ik hem vaak maar twee keer per dag te legen, al kan dat vaker zijn als je heftiger bloedt.
  • Een tampon absorbeert je menstruatiebloed, een cup vangt het op. Dit verschil is belangrijk, omdat een tampon stiekem ook ander vocht absorbeert dat daar hoort te blijven. Het werd bij mij vaak droog en wat pijnlijk, waardoor ook het inbrengen van een nieuwe tampon vervelender werd naarmate mijn menstruatie vorderde. Met de cup heb ik hier helemaal geen last van!
  • Een cup heeft een klein steeltje om je te helpen hem te pakken te krijgen zodat je het vacuüm kunt verbreken en de cup er uit kan halen. Dit steeltje is kort genoeg of knip je kort genoeg om in je vagina te passen zonder dat het oncomfortabel is. Er hangt dus geen touwtje uit en er is vanaf de buitenkant niks zichtbaar. Daardoor vind ik het fijner om te douchen na een training of wedstrijd of om naar de sauna te gaan met de cup dan met een tampon in.

Heb ik je nieuwsgierig kunnen maken met mijn verhaal? Misschien dat je het de volgende keer bij de Kruidvat dan aandurft om de OrganiCup in je mandje te stoppen, af te rekenen en je menstruatie een stuk duurzamer en gezonder te maken! Wil je liever eerst wat advies? Kijk dan de filmpjes van Bryony of vraag advies aan Lotte of andere verkopers van herbruikbare menstruatieproducten!

De binnenkant van de Fairphone

De Fairphone is ’s werelds eerste en vooralsnog de enige modulaire mobiele telefoon. Leuk voor de techs onder ons, want dat betekent dat je alle onderdelen los kan maken en kan bekijken. Ook leuk in het kader van duurzaamheid, omdat je op die manier de telefoon heel goed kan repareren.

Ik ben niet bepaald technisch aangelegd, maar weet sinds kort wel hoe de binnenkant van mijn Fairphone er uit ziet. De aanleiding is wat minder: ik moest foto’s van de binnenkant maken zodat de organisatie kan beoordelen of het nog de moeite waard is mijn telefoon te repareren. Vlak na de geboorte van Willemijn is hij namelijk in het babybadje gevallen. De bak rijst waar we hem ingegooid hebben ten spijt vertoonde hij daarna al wat kuren in bijvoorbeeld het scrollen, en werkt hij sinds een paar maanden helemaal niet meer.

Het heeft dus even geduurd voordat ik de moed had contact op te nemen met Fairphone over de reparatie. Ik ben heel bang dat hij onherstelbaar verloren is, maar dat hoor ik hopelijk binnenkort. Tsjah, het heeft me in ieder geval de mogelijkheid gegeven om de binnenkant van de telefoon een keer te zien!

Update: er was op de foto’s geen waterschade te zien. Via een achterdeurtje in de software heb ik de telefoon kunnen resetten. Hij lijkt – ik ben even voorzichtig – weer te werken zoals het hoort. De service en de uitleg van Fairphone waren erg prettig!

Review ‘Hoe gaan we dit uitleggen – Onze toekomst op een steeds warmere aarde’

Een kind krijgen is hoop hebben voor de toekomst. Hoop dat het beeld dat de cover van ‘Hoe gaan we dit uitleggen – Onze toekomst op een steeds warmere aarde’ geen waarheid gaat worden en dat we het doemscenario van hoog opgeworpen dijken en muren waarbinnen alleen de rijken in Nederland een veilig onderkomen en voldoende eten hebben, kunnen voorkomen. Hoop dat we een grote omslag kunnen maken en een leefbare wereld houden. Een samenleving met minder noodgedwongen migratie, met meer planten en dieren, met schone lucht, met netto banencreatie door de switch van fossiel naar hernieuwbaar.

Jelmer Mommers verhaalt hoe we als mensen op dit punt zijn bereikt. Van jager-verzamelaar die onderdeel uitmaakte van de verdere natuur, naar boer die leeft met het ritme van de natuur, naar de moderne tijd waarin we de aarde exploiteren en volledig naar onze hand willen zetten. Vanaf die tweede stap zijn we reeds begonnen de balans in de atmosfeer aan te tasten. Door bossen te kappen en plekken te gebruiken voor akkerbouw, werd het vermogen om CO2 op te slaan verminderd en vaak CO2 door verbranding in de lucht gebracht. Dit is alleen nog maar harder gegaan sinds de industriële revolutie.

Dat we al vanaf de agriculturele revolutie de gebruikelijke CO2 fluctuaties op aarde hebben verstoord en daarmee – hoe bizar is dit – een ijstijd hebben tegengehouden, vond ik een mind-blowing inzicht. Ja, de aarde kende altijd al warmere periodes, maar altijd in afwisseling met koude. Onze soort heeft door onder meer verbranding van fossiele brandstoffen echter een stijging in CO2 veroorzaakt die sneller gaat dan ooit tevoren, waardoor we nu afstevenen op een hitte-planeet waar op veel plekken de warmte in combinatie met vochtige lucht daadwerkelijk dodelijk kan zijn. Ook voor jonge goden in de bloei van hun leven. Jelmer weet het met goede wetenschappelijke onderbouwing en toch hele dagelijkse voorbeelden en taal uit te leggen.

Fascinerend en tegelijk om moedeloos van te worden. Maar dan heb je het eerste deel van het boek ook gehad! Jelmer heeft zelf in een interview ook al aangegeven dat de eerste helft van zijn boek niet leuk is, maar dat het tweede deel zeker hoopvol is. Het brengt namelijk een positief verhaal over het veranderen omwille van het klimaat. Op twee manieren: Jelmer laat zien wat verandering ons allemaal op kan leveren (spoiler: veel) en welke zaadjes er zijn in de samenleving waardoor zijn positieve toekomstscenario net zo realistisch is als het negatieve scenario na een ‘doorgaan op dezelfde weg’-aanpak.

Dit boek heeft me veel nieuwe inzichten gegeven over de invloed van de mens op het klimaat, over de onderlinge relaties tussen landen, tussen producent en consument en tussen burger en politiek-bestuurlijke beslissingen. Belangen, belangen, belangen, maar daardoor juist ook veel mogelijkheden om als individu impact te maken. Kijk naar wat Greta Thunberg als individu teweeg heeft gebracht, of de groep mensen achter de klimaatzaak van Urgenda tegen de staat! Één persoon kan zoveel anderen inspireren, kan de politiek dwingen actie te ondernemen en de producent dwingen te veranderen. Ik kan van deze inspirerende verhalen, die ook in het boek te vinden zijn, oprecht een brok in mijn keel krijgen.

Wil je graag een gezonde leefomgeving? Door de verandering omwille van het klimaat krijgen we schonere lucht en groene plekken die hitte-stress tegengaan. Wil je meer autonomie voor Nederland? Met hernieuwbare energie en goede recycling-faciliteiten in eigen land zijn we niet meer afhankelijk van grote olielanden. Wil je minder arbeidsloosheid? Renewables en recycling leveren beduidend meer banen op dan onder meer het sluiten van kolencentrales kosten. En wil je minder migranten richting het koele Europa? Door de opwarming van de aarde te beperken is de kans groter dat mensen voldoende voedsel en water hebben, waardoor onruststokers minder kans hebben een land in conflict te brengen, met alle gevolgen van dien.

De macht ligt bij het individu, bij jou en mij. Wij maken het verschil. Hoe? Door bijvoorbeeld minder vlees te eten, het vliegtuig en liefst ook de auto zo min mogelijk te gebruiken en kritisch te kijken of je spullen wel echt nodig hebt voor je ze (tweedehands) aanschaft. Twijfel je nog of vind je het moeilijk onze rol in klimaatverandering te plaatsen? Ik leen je met liefde dit ontzettend geweldige boek. Want door Willemijn heb ik alle redenen voor hoop op een mooie toekomst.

Klimaatspijbelen: zou ik meegedaan hebben?

Onlangs zag ik de TEDx Talk van Greta Thunberg, de tiener die de #schoolstrikeforclimate en #fridaysforfuture is gestart. In augustus 2018 ging ze niet naar school, maar stond ze voor het Zweedse parlement om aandacht te vragen, te eisen, voor het klimaat. Met een indrukwekkend ripple-effect: in een groot deel van de westerse wereld inclusief Nederland gaan tieners regelmatig de straat op in plaats van lessen te volgen. De woorden op de borden liegen er niet om:

  • March now or swim later
  • System change not climate change
  • The ocean is rising and so are we
  • Fuck me, not the climate
  • Ik mag niet stemmen – dan maar drammen
  • Spijbelen? Nee, vechten voor onze toekomst!

Ook Greta zelf is glashelder. “Kijk naar de feiten: we weten al tijden dat het crisis is en we kennen de oplossingen. De tijd voor hoopvolle speeches en zoete praatjes is voorbij. We hebben actie nodig.”

Het onderwerp gaat me ontzettend aan mijn hart, en ik kan er emotioneel en moedeloos van worden als ik zie dat we nog steeds geen actie ondernemen en er zelfs mensen zijn die het klimaatprobleem ontkennen. Als scholieren dan massaal de straat op gaan, doet dat net zo goed iets met me.

Hoe hoopgevend, hoe inspirerend is het dat zulke jonge mensen in actie komen. Dat ze een signaal geven en laten zien wat ze belangrijk vinden. Ook bij PINK, de jongerenorganisatie van de Partij voor de Dieren, zijn zoveel tieners en twintigers die actievoeren, die bewust vegetarisch of veganistisch zijn gaan eten, die betrokken zijn bij de lokale en landelijke politiek en die kortom op allemaal manieren proberen te voorkomen dat de mensheid de Aarde onleefbaar maakt.

Tegelijkertijd voel ik me ongemakkelijk door de beelden van klimaatspijbelaars. Want als dit initiatief genomen was toen ik nog op de middelbare school zat, zou ik dan mee hebben gedaan? Had ik, als brave hendrik en angsthaas die ik toch wel ben en was, durven skippen voor het klimaat? Staken, protesteren, actievoeren… ik heb het nooit gedaan, ook niet met zaken die toen wèl georganiseerd werden rond bijvoorbeeld studiefinanciering. De twee spannendste dingen die ik ooit gedaan heb wat spijbelen betreft waren (1) met de hele klas weglopen toen de docent Grieks vijf minuten te laat was, en dan wel tactisch via de andere trap dan die waar hij naar boven zou komen en (2) samen met veel medestudenten veel te laat binnenkomen bij een college wetenschapsfilosofie omdat we de wielrenners van de Giro die langs de universiteit fietsen wilden zien.

Ik wil zo graag kunnen zeggen dat ik natuurlijk als een van de eersten opgestaan zou zijn om mijn klasgenoten op te roepen ook te spijbelen. Maar de realiteit is dat ik waarschijnlijk alleen meegedaan zou hebben als juist anderen in mijn directe omgeving – lees: mijn klas – het initiatief hadden genomen. Als de groep groot genoeg zou zijn dat het voor mij ook ‘veilig’ zou voelen te gaan spijbelen. Zelfs als ik nu op de middelbare had gezeten, met alle kennis die ik nu heb, weet ik niet of ik zou hebben gespijbeld. En dat past niet zo goed bij hoe ik zou willen zijn, namelijk iemand die altijd opkomt voor haar idealen. Deze realisatie is super confronterend en geeft dus een bijzonder ongemakkelijk gevoel.

Ik ben vol bewondering voor Greta Thunberg en de andere scholieren die voor het klimaat zijn gaan staken, de ouders die vol trots hun kinderen de straat op laten gaan en de scholen die hun leerlingen keihard steunen. Uiteraard ga ik zelf door met het verduurzamen van mijn eigen gewoonten. En dat ongemak? Dat ga ik gebruiken om actie te ondernemen, het huis uit te komen en mensen samen te brengen om aan dit probleem te werken.

Een uitje tegen oorpijn

Willemijn heeft pech met haar oren. Ze is weer eens verkouden, heeft al een keer een loopoor gehad en inmiddels al zeker drie keer een ontstoken oor. Af en toe gaat haar handje ook naar haar oor toe en trekt ze er een heel zielig gezichtje bij. Of heeft ze overdag geen last van de verkoudhei, maar ligt ze ’s nachts te gillen van de druk die haar dichte neus op haar oren geeft. Arm meisje!

We hebben baby-otrivin in huis en kunnen bij veel pijn ook een zetpil geven, maar ik wil graag ook leren hoe ik dit soort ‘kleine’ ongemakken op een natuurlijke manier kan verhelpen. Op de Ouders Natuurlijk beurs 2018 had ik al wat gehoord over wikkelen en een uitje bij oorpijn, maar ik snapte het nog niet helemaal. Het ging ook wel heel erg over “dit zijn de dingen die je voor wikkelen nodig hebt en die kun je bij mij kopen”, dus de uitleg van wat je met de techniek kan en hoe dan ging een beetje verloren. Wat een mazzel dan dat ik een workshop kon volgen over wikkelen bij verpleegkundigenpraktijk Sherpa in Zoeterwoude, lekker op fietsafstand van huis 🙂

De workshop was geweldig. We werden warm ontvangen door Toke – letterlijk, met kruikjes en thee – en konden veel doen en ervaren. Over wat warmte of juist kou met je doet, wat de geur van de kruidenoliën bij je teweeg brengt, hoe het voelt om een oliekompres te gebruiken die bedekt wordt door wol. En we hebben heel basic gezien hoe we dit zelf zouden kunnen bereiden. Met ‘heel basic’ bedoel ik dat je geen speciale lepeltjes of doekjes nodig hebt, maar veel kan doen met dingen die je waarschijnlijk al in huis hebt. Dat maakte het heel anders dan de lezing op de ON beurs, en daardoor nog een stuk toegankelijker.

De oorpijn van Willemijn heb ik specifiek benoemd tijdens de workshop met de vraag wat ik zou kunnen doen. Het antwoord: ui! Een uienkompres zorgt er voor dat de ontsteking uit het oor getrokken wordt – sorry, ik weet geen betere omschrijving – net zoals een ui naast je bed kan zorgen voor een open neus. Warmte kan daarbij helpen. Want je lichaam zorgt zelf ook voor warmte in een gevecht tegen de infectie. Mocht je dus zelf last hebben van een oorontsteking of een kind hebben dat hier regelmatig last van heeft, dan geef ik je hier het stappenplan voor een uienkompres 🙂

  1. Zorg dat je een ui, snijplank en mes hebt en leg een warme kruik, bakpapier oid, een hoofdband/muts/dunne sjaal en een klein zakje van katoen klaar – ik heb een hoofdband geknipt uit de mouw van een vervilte wollen trui en een klein zakje gemaakt uit een kapotte kussensloop, en mijn kersenpittenkussen met een velletje papier erop werkt ook
  2. Snijd twee dunne plakjes van de ui, snij deze fijn en doe het in het zakje – ik had rode ui in huis en heb het daarmee gedaan, dus het zakje is wat verkleurd
  3. Laat het uiensap vrij door met een glas even op het gevulde zakje te duwen
  4. Leg het zakje op het velletje bakpapier en dan op de warme kruik, of misschien zelfs tussen twee kruiken in
  5. Plaats het zakje op het pijnlijke oor en doe de hoofdband/muts er overheen, zowel om het op de plaats te houden als om het warm te houden
  6. Laat het een kwartier zitten, een half uur, slaap er mee… en haal het dan weg! De ui kun je bij het gft gooien.

Ik heb dit afgelopen winter een paar keer bij Willemijn gedaan in aanvulling op de baby-otrivin. Verbazingwekkend genoeg laat ze het steeds wel zitten, al komt het met 15-30 minuten wel los omdat haar hoofdband bij het spelen of liggen verschuift. Slapen ermee lukt bij haar dus ook niet en eerlijk gezegd vind ik dat niet zo erg: ze ligt ’s nachts naast me en de geur is dan best sterk 😉 Werkt het? Ik weet het eigenlijk niet! Maar het feit dat ze het kompres laat zitten terwijl ze wel last heeft van haar oor, vind ik een goed teken.

Ik ben flexanist

Plantaardig eten is dé trend van 2019. Een positieve en ook lekkere ontwikkeling. De paar keer dat ik heb meegedaan met de Vegan Challenge vond ik het goed te doen om alleen plantaardig te eten. Ja, het kostte me absoluut wat meer tijd in bedenken wat we zouden gaan eten en nieuwe recepten proberen kost altijd meer tijd dan het uit het hoofd maken van beproefde gerechten, maar dit was voor de verhuizing en de komst van Willemijn, dus die tijd hadden we. Ik werd er gelukkig steeds beter in en maak nog steeds regelmatig de paddenstoelenrisotto, andere recepten die ik tijdens de Challenges heb leren maken en de geslaagde recepten uit de Vegan Box die we getest hebben. Maar volledig plantaardig? Nee, zover ben ik nog niet.

In juni 2018 heb ik wel een eerste belangrijke stap gezet door geen vlees meer te willen eten, wat ik tegelijk ook heel spannend vond om te vertellen aan vrienden en familie. Op dit moment eten we eigenlijk dezelfde soort dingen die we hiervoor ook al aten, maar dan met vleesvervangers, kaas of eieren. Dit kost niet veel moeite qua planning en bereiding, maar verkleint wel direct onze impact op het klimaat. De stap van carnivoor naar vegetariër heeft daarbij grotere impact dan van vegetariër naar veganist, dus we zijn al een eind gekomen.

Het laten staan van kaas en eieren, zeker nu we thuis vegetarisch eten en peulvruchten hier niet zo populair zijn, vind ik een erg moeilijke stap. Daar waar ik melk echt niet mis en ik het door de borstvoeding ook niet meer logisch vind melk van een ander dier te drinken, staat kaas daar verder van af en vind ik het serieus ontzettend lekker. Gesmolten kaas door de pasta, geitenkaas op een broodje en feta door de salade, heerlijk. En een gekookt ei of een omelet voegt echt wel wat toe aan de nasi of gado gado die we graag eten.

Toch vind ik het wel belangrijk om vaker volledig plantaardig te eten. Nog altijd omwille van het milieu en klimaat, maar ook als actie tegen het industrieel gebruik van dieren als product. We proberen nu iedere week wel een of twee nieuwe gerechten, waarbij ik vooral actief op zoek ben naar gerechten op basis van groenten, volkoren granen en peulvruchten. Daarnaast ben ik onlangs gestart met het bijhouden van wat ik eet en als supplement neem, om te kijken of ik binnenkrijg wat ik binnen moet krijgen, want dat vind ik best spannend, zeker gezien mijn kwakkelen met ijzer sinds de bevalling.

Waar sta ik nu? Ik denk dat ik mezelf zou omschrijven als flexanist: een vegetariër die regelmatig ook veganistisch eet. Ik hoop dat, naarmate de tijd vordert, ik steeds meer richting veganisme schuif. Only time will tell.